تهدید ذوب شدن اقیانوس منجمد شمالی
از اول تا دوازدهم دسامبر در شهر پزنان در لهستان گردهم آئی سازمان ملل در باره آب و هوا برگزار شد. در همان زمان از سوی سازمان هواشناسی بین المللی زنگ خطری درباره گازهای گلخانه ای به صدا در آمد که یکی از دلایل اصلی گرم شدن کره خاکی هستند و سطح تمرکز شان به رکوردی جدید در سال ٢٠٠٧ رسیده است. این زنگ خطر بهیچ وجه انتزاعی نیست. نگرانی دانشمندان درباره امکان گسست لایه های یخ قطبی شاهد این امر است.
جریان پویای مربوط به ذوب یخها که در الگوهای موجود لحاظ نشده ولی مشاهدات اخیر آن را به خوبی نشان می دهد، می تواند بر شکنندگی توده های یخ قطبی در برابر گرم شدن دمای زمین بیافزاید و بالا آمدن سطح دریاها را باعث شود.» (١) این جملۀ کوتاه خلاصه ای است از چهارمین گزارش گروه متخصصین بین المللی آب و هوا (GIEC) که در ماه فوریۀ ٢٠٠٧ پخش شد و آنچنان که باید مورد توجه قرار نگرفت. گر چه رسانه ها از بالا آمدنی ١٨ تا ٥٩ سانتی متری تا آخر این قرن خبر داده اند، پرسش در بارۀ حدود الگوی بکار رفته در این پیش بینی مسکوت مانده است.این در حالی است که بسیاری از هواشناسان نگران آنند که به جای ذوب شدن تدریجی یخها به گسستی در لایه های یخی برسیم که به بالا آمدن بسیار سریعتر سطح آبها بیانجامد. سناریویی نگران کننده که درۀ ژرف میان شرایط اضطراری «نجات» آب و هوا و مذاکرات پیش بینی شده برای پیمان جدید «پسا کیوتو» را می نمایاند به کنفرانس سازمان ملل ماه دسامبر امسال در پزنان و در ماه دسامبر ٢٠٠٩ در کپنهاک ارایه خواهد شد. موضوع، مسئله زندگی دهها میلیون مردم، به ویژه مردمان، جنوب است.در مناطق قطبی، در فصل زمستان در قله های یخی حوضه های پهناور آب جاری به وجود می آیند و حفره هایی در توده های یخ ایجاد می کنند(٢). در گروئلند همین تازگی ها چنین «دریاچه ای» به وسعت ٣ کیلومتر دیده شده که محتوایش در کمتر از ٢٤ دقیقه به مانند آب یک ظرفشویی خالی شده است. این آبها زمانی که به سطح پایینی و صخره ای این یخچالها می رسند، می توانند به کنده شدن ناگهانی قطعات عظیم یخ و بالا آمدن سطح آب منجر شوند. این تصویر کابوس قطب شناسان است
ادامه مطلب
|
+| نوشته شده توسط
حسين سليميان در چهارشنبه بیست و چهارم تیر 1388
|